خوشحالم از بودنت

بروزم با گلایه ای

آهی

که شعرترم این روزها!

منتظر تو

شاعر و مست

نصور، معتقدم باید سرشار باشی…تا بتونی بنویسی…حتی سرشار از انچه که معتقدی در توشه ات نیست…کاغذ سپید اماده است تا تو را با خود ببرد یا حتی بیشتر با تو بیاییدانجایی که دوست داری…ضیافتی که ترتیب م یدهی خواه نا خواه مهمان های نا خوانده هم دارد…برایشان غذایی نیکو درست کن با واژه ها…واژه ها خدایند…کلمه خداست…
و اما بعد این که ” خندیدن و گریستن چگونه از یادت رفته است حال انکه تنها عبور حادثه ها و ثانیه ها را به نوشتن نشسته ای؟”

چه خوب گفتی؛ واژه ناشناسی که برایت هدیه م یاید بی مقداری اندکی نیست “همه مجبوریم که سنگینی درد تجربه های قیمتی عمر را بفهمیم چون در ازای آن به یک فرسوده گی سخت طولانی تن داده ایم و هیچ پیله ای جز اندیشه را توان پروانه کردن این انسان نیست”

برقرار باشی مهربان…